Over mij
41 jaar was ik toen ik in de vervroegde overgang kwam. Het was als een heftige hormonale achtbaan, waar geen eind aan leek te komen. Ik was alleen nog maar rondjes aan het zwemmen, voelde me in en in moe en werd niet begrepen.
Ik had veel lichamelijke klachten, zoals migraine, gewrichtsklachten, slaapproblemen, opvliegers en darmklachten. Maar ook mijn emoties – zoals verdriet, boosheid en frustratie – liepen hoog op, en mijn stemming holde achteruit. Ik vond mijzelf echt geen leuke partner en moeder meer, gilde vaker tegen de kinderen dan me lief was. Ik was emotioneel, neerslachtig en korter aan mijn lontje dan ooit. Leeuwen en beren liepen voortdurend op mijn pad en het beetje eigenwaarde dat ik hiervoor had, verdween als sneeuw voor de zon. Niemand leek mij goed te kunnen helpen.
Zelfs het nemen van (kleine)besluiten werd een dingetje…Zoals toen ik in een supermarkt in Frankrijk het toetje voor die dag “mocht” uitzoeken. Een heel gangpad vol nagerechten. Een half uur later….ja echt, een half uur later wist ik het nog niet… tranen prikten in mijn ogen, ik had een brok in mijn keel, voelde spanning in mijn hele lijf en zweetdruppels liepen over mijn rug. En die gedachtes: Wat zou hij zelf kiezen? Wat vinden de jongens het lekkerst? Moet het iets zijn wat we allemaal lusten of kies ik verschillende dingen? Wat mag het kosten? Kies ik wel het goede? Waar ik zelf zin in zou hebben, kwam niet eens in me op….
Gelukkig is dat nu anders!
Na een tijdje aanmodderen en veel frustratie kwam ik in aanraking met een organisatie die vrouwen ondersteunt bij hormonale problematiek.
Er ging een wereld voor mij open, en ik realiseerde mij dat het helemaal niet nodig was zo rond te blijven lopen. Ik volgde de opleiding om mijzelf te helpen en omdat ik besloot andere vrouwen deze ellende te willen besparen. Menstruatie, overgang, PMS, PMDD, PCOS, zwangerschapswens…alle onderwerpen kwamen langs!
Tijdens de opleiding heb ik menig traan gelaten, omdat ik er voor mijzelf achter kwam dat ik niet gek was, maar dat het inderdaad de overgang was, die mij parten speelde….Een jaar later had ik mijn eigen praktijk en kon ik vrouwen, met verschillende hormonale klachten helpen met hun vragen.
Omdat ik merkte dat ik best wel vatbaar bleef voor oa griepjes en andere infecties, besloot ik de opleiding tot orthomoleculair therapeut te doen, zodat ik nog meer naar het lichaam als geheel kon kijken. Ook hier vielen in de klas de nodige kwartjes voor mij…
Door alles wat ik gedaan heb aan zelfontwikkeling, ben ik tevreden met wie ik ben en wat ik doe! Ik weet (en durf te zeggen) dat ik heel goed ben in mijn werk, maak makkelijker keuzes (ook gewoon voor MIJZELF), geniet meer van mijn leven, slaap weer prima en ben qua stemming zo stabiel als een huis. Daarnaast zit ik ook lichamelijk veel beter in mijn vel!
Met mijn kennis van de vrouwelijke hormonen, mijn niet te stuiten drang om voor elke klant net zo lang in de literatuur te graven tot ik met het allerbeste advies kom en met al mijn opleidingen ben ik in staat vrouwen, die worstelen met die hormonen echt, echt te helpen.
En nu vraag je je misschien af…maar wie ben jij dan?
Ik ben Danielle Griesheimer en ik BEN van alles….MIJZELF, echtgenote, moeder, dochter, zus, vriendin, collega, ondernemer, trainer en daarnaast ook nog gelukkig, tevreden, energiek, blij en de moeite waard.
Geboren in Hapert, maar getogen in het hele land ;-)). Na de middelbare school ging ik de zorg in, want het ‘zorgen’ zit in mijn bloed en genen.
Als klein kind zong ik graag, plukte ik bosjes bloemen in het veld voor mijn moeder en vond ik kleuren geweldig. In de klas kon ik dromend voor me uitkijken, kon ik me niet altijd goed focussen, was ik creatief en kletste ik ook graag met vriendinnen. Achteraf gezien denk ik dat ik mogelijk trekjes had van ADD…Later speelde ik graag buiten met vrienden en buurkinderen, zorgde ik dat mijn moeder geen zorgen over mij hoefde te hebben en deed ik mijn stinkende best om altijd aardig gevonden te worden. Ik had veel vrienden, en het was bij ons de zoete inval.
Ondernemerschap zit bij onze familie in de genen, aan mijn vaders kant, net als creativiteit, wat ik dan weer van mijn moeder heb.
Zoals toen ik zelf zwanger was en (zacht gezegd) niet blij werd van de “zwangerschapslingerie” die te koop was, en ik besloot dat ik dan maar zelf lingerie ging maken ( ik had nog bijna nooit een naaimachine aangeraakt…).
Ondertussen ben ik erachter dat “doen daar waar mijn hart sneller van gaat kloppen” mij bergen energie geeft. Ik word blij van iedere vrouw die gelukkiger uit mijn praktijk weggaat dan dat ze binnenkwam. Sterker nog…mijn hart maakt elke keer een sprongetje!!! Werken voelt hierdoor eigenlijk vaak niet als werken….Kortom, ik ben een GELUKKIG mens!
Wat ik je graag nog even meegeef:
Het is echt hoog tijd dat iedere vrouw weet dat er specifieke vrouwenhulp is en dat – als jij je op dit moment niet ok voelt – het NIET zo hoeft te blijven.
Dus wil jij meer weten?
Neem dan vooral contact met me op! Twijfel niet langer, doe het NU!
